<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://mylake.loxblog.com</title>
<link>https://mylake.loxblog.com</link>
<description></description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>و اما...</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/و-اما-1</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/و-اما-1</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: سلام سعید،
1: امشب درکم کن و لطفا از حرفام ناراحت نشو. حرفامو از دید فرنازی ببین که تا حالا این رابطه رو تموم شده نمیدونست و فک میکرد تا آخر عمر با عشق الهی عجین شده و تو نه به خاطر من، بلکه واسه اون حس و نیروی خاص بینمون برمیگردی و لطفا از دیدِ سعیدی که رابطه رو تموم شده میدونه، به اتفاقات نیگا نکن.
2: سعید تو طرفدار منطق بودی، نه؟ وقت رفتنت حرف منطق رو گوش دادی و من حرف قلبم رو. الان تو بگو  مثل همیشه حرفِ قلبم رو گوش کنم؟ یا منطقم رو؟ قلبم میگه سعید این حرفا رو نمیزنه، ولی منطق دو دله، میگه شایدم انجام داده و گفته. تو دلت میخواد این بار کدومو گوش کنم؟
میدونی نوشتن رو دوست دارم، وقتی داغون بشم فرار میکنم سمت نوشتن، سمت هنر، یا خط خطی یا موسیقی... وقتی چن سال پیش تو گوشم واژه های رفتن رو میخوندی، شبی از شب ها برکه رو ساختم، چون میدونستم برا زنده نگه داشتن این عشق باید پناهی داشته باشم مثل نوشتن... امشب فرقی نمیکنه ادبی، محاوره ای، هر طوری از دلم بربیاد مینویسم، بلکه به دادم رسیدن. حس گم شدن دارم، خیلی وقته گم شده بودم؟ یا میخوام گم بشم؟ هم گم شده بودم، هم میخوام گم بشم اما نه بین همهمه ی آدما، نه... میخوام از آدما فرار کنم. خسته م... سوال های بی جواب که میخوام رو هوا معلق بمونن... سعید به دلت نگیر اگه امشب واژه هام علیه تو باشن. در واقع واژه هام علیه خودمه چون وسعت باورم و وسعت دوست داشتنم تا حد بی نهایت رسیده بود ، الان اون وسعت ها زیر سوال رفته و من به همون اندازه بی نهایت آشفته ام. فک کن تو بالای کوه ی و من پایین کوه، میگی یعنی چجوری؟ من هنوز همون فرناز چن سال پیشم، از عشق دو نفره مقدس، پاک و صاف و ساده مون دفاع میکنم که یه نیروی خاص و ماورایی نگهدارشه و هیچ بنی آدمی نمیتونه اونو از بین ببره و هنوز زنده س. اما تو بالای کوه ی، تموم شدن این رابطه رو داد میزنی، عشق دیگری جایگزینش میکنی راستی تنها دلیلت سنش بود؟ چون دوستت با کنایه میگفت: عشقت بچه بوده، 17، 18 سالش بوده و تو عقیده داری اگه دختر زیاد بمونه خراب میشه. شرمنده آقا سعید من نمیدونستم معیارت اینه. وای چقد واژه ها تحقیرم میکنن، واژه های وفاداریم خیانت دیده، واژه هام آشفته شدن... گفتم دروغه سعید اینجوری نمیگه. تو بگو حرفِ قلبم رو گوش کنم؟ یا منطقم رو؟
همیشه از خواستن یه طرفه متنفر بودم، تو توهم و رویای یه نفر زیستن که اون اصلا بهت اهمیت نده، بودن یا نبودنت براش فرقی نکنه. میگن از چیزی که بدت میاد، سرت میاد... چه زجرآوره بعد اینهمه سال بفهمی تو کدوم دایره دور خودت میگشتی. من هنوز تو همون اول کوچه ی دوست داشتنم و قانون &quot;تو نباشی یکی دیگه&quot; برام خیانت بزرگی محسوب میشه، نگاه کردن به چشمای یکی دیگه به جز تو خط قرمزمه؛ اما تو از این قانون پیروی کردی. فک کنم اینجا درکم کنی چون شنیدم عشقت گفته: تو نباشی یکی دیگه. وقتی این جمله رو شنیدم خیلی گریه کردم، دوستت گفت: دیوونه ای؟ تو چرا اینقد ناراحت شدی؟ گفتم: سعید رو این چیزا حساس بود خیلی داغون میشه. اما الان دیگه فهمیدم اینکه تو رو خیلی خوب بلد باشم و باورت کنم، معیار نیس و هیچ اهمیتی نداشته... شعار برکه و پست اول رو حذف کردم: &quot;آغوشتو به غیر من روی هیشکی وا نکن&quot; ولی سعید وا کردی، سعید تو حق داری چون با افتخار میگی این رابطه تموم شده بود، ولی برای من به عنوان یه عاشق وفادار که تموم شدن این عشق رو باور نداشت، سخت ترین ضربه س. چه حس بدی دارم؛ واژه &quot;تو&quot; نوشته های اینستات یه مخاطب خاص داشت و من ساده دل توهم زده بودم. هدست رو میذاشتم و هر شب آهنگ ماهسون اینستات رو گوش میدادم. چه ذوق مرگی شده بودم فک میکردم برا منه. اینقد باورت داشتم که هیچ فکرش رو نمیکردم یه روز خبر دومادی و خرید انگشتری برا شب خواستگاریت رو مثل سیلی محکم بکوبن رو صورتم و منو به خودم بیارن. چقد ساده بودم، چرا گریه میکنم؟ شادترین روز تو بوده. آره راست گفتی یه پسر اونی که دوسش داره رو عروسش میکنه... ولی برو آرشیو برکه رو ببین. پارسال اسفند نیگا کن، همون روزای شادت، دلم خفه خون گرفته بود، میگفتم فیلتر شدم نمیتونستم اسمتو به زبون بیارم و بگم ....م. حالا بعد از یه سال شاخ درمیارم دلم از کجا فهمیده بود فروختیش... وقتی اونا رو میخوندی، با خودت نمیگفتی فرناز یه چیزایی حس کرده؟ من ارزش همین نیروی خاص بینمونو تو راس معیارام قرار داده بودم. فک میکردم تنها دلیل رفتنت مشکلمون بوده، نه بازم اشتباه کرده بودم. منم مثل تو خط قرمزهایی داشتم، اما وقتی پای تو وسط بود، اون خط قرمزهامو پاک میکردم. حالا باید از دوستت بفهمم... گفتی خونواده؟ مگه خونواده من چشه؟ گفتی اهل زندگی نبودم؟ قلبم اینا رو باور نمیکنه ولی منطقم داغونم میکنه چون دو دله میگه: سعید واقعا دستت درد نکنه. اه برا خودم متاسفم که ارزشهامو زیر سوال بردم. من اهل زندگی نیستم؟ وای بر من... من کجا بودم این سالها؟ تو کدوم خماری؟ قلبم میگه: دروغه سعید اینجوری نمیگه. حرفِ قلبم رو گوش کنم؟ یا منطقم رو؟
یادته وقت رفتن گفتی هیشکی جای تو رو نمیگیره، دل ساده ی من باور کرد. میدونی باور کردن کسی بالاتر از دوست داشتنه؟؟؟ همه چی از یه باور شروع شد، یه باور قلبی... خدا هم برای ما از همون نقطه شروع میشه. نه میبینی، نه صداشو میشنوی، نه حساب و کتاب و منطق براش میاری... فقط ایمان و باور قلبی داری و حسش میکنی. مثل یه باور کودکانه، بچه ها رو دیدی چه زود باورن... چشمای تو رو باور داشتم، دلت رو... روزی برمیگردی و وقتی بگی: تو هنوزم منو دوست داری؟ اونوقت آدرس برکه رو بدم و بگم این فقط و فقط گوشه ای از لحظاتمه، برو و هزار و اندی نوشته رو بخون و بدون تو این سالها تموم زندگیم و لحظاتم با یاد تو سپری شده. و اگه روزی تا حد تردید میرسیدم، عکسی از چشمات منو از تردیدم برمیگردوند، مثلا همون عکس چشمهایی که تو مقدس ترین جای دنیا گرفته بودی. اما شنبه 23 بهمن فهمیدم تو این سالها سعید همین جا با من بودی، تموم لحظاتمو دیدی، نوشته هامو خوندی. شوکه شدم. همون بی نشون که یه روز نوشتی: به این زودی خسته شدی از این عشق؟ تو چی سعید؟  این چن روز تک تک تاریخ ها رو دیدم، ساعت هاشو، نوشته هاتو... شوکه شدم، اولش گفتم سعید دوسم داره مثل خودم یواشکی ازم خبر میگرفته، اما بعد آرشیو برکه داغونم میکرد... چرا باورام زیر سوال رفت؟ یعنی تو خوشحالی منو نمیخواستی؟؟؟ لااقل میذاشتی چن لحظه خوشحال باشم، مگه دوست داشتن غیر از اینه که اونو خوشحال ببینی؟ از آنلاین بودن همزمان با تو ذوق میکردم؛ میومدم تو برکه ازت تشکر میکردم، میخوندی، میرفتی last seen میکردی. از عکسات چیزی مینوشتم، پاکشون میکردی. لااقل اونشب، شب جمعه میذاشتی بگذره، اومدی اینجا خوندی که تو تلگرام برات سورپرایز دارم، تا آن شدم دیلت اکانت کردی. اونروز میدونستی از صبح کلی خوشحال بودم. اونشب میدونی چه عذابی کشیدم؟ فرض کنیم نمیخواستی منو، فرض کنیم برات مهم نبودم، خوب چرا به برکه میومدی؟چرااا؟ اگه کسی جامو برات پر کرده بود، پس چرا دوباره میومدی اینجا؟؟؟ قلبم میگه: نگرانم بودی. منطق، حساب و کتاب میکنه میگه: دوستت نداشت، شاید به دل ساده ت میخندید یا عاشقانه هاتو برا عشقش میفرستاد؟ تو این سالها درددل هامو خوندی، میگفتی فرناز صبوره، اینکارم کنم طوری نمیشه. فرناز قویه؟ چون فرناز منو بیشتر از خودم دوست داره. منم آدمم... من اینجوری نمیخواستم...
گفتی از یادآوری من حالت بد میشه، ولی باز میومدی برکه؟ خوب چرا؟ خوب اولش دوسم داشتی،میومدی. بعدش عشق دیگه داشتی، بازم میومدی. بعدش دوباره تنها شده بودی و منو نمیخواستی ولی بازم میومدی... شده بودم عادتت؟؟؟ حالم بهم میخوره... هر روز عاشقانه نوشتم تو رو زجر دادم، نمیدونستم اینجایی ... ناراحت، دلتنگ ترت کردم، اه بیشتر اذیت شدی برای هر دلتنگ شدنم، برای هر بار آغوشت رو خواستن،... حالا اگه پای کس دیگه نبود، یه چیز... اما از خودم خجالت میکشم، حالم بهم میخوره آرشیو برکه که رو میبینم مخصوصا از تیرماه سال پیش... چون برا یکی مینوشتم که خودش با یکی دیگه آروم میشده. همیشه از این گلایه میکردم پیشت نیستم، از درد تنهایی کشیدن تو، خودمو سرزنش کردم. خوندی میدونی. الان فهمیدم تو این همه سال واقعا کنارت بودم و خودم خبر نداشتم. اما اصلا به دردت نخورده. بودن یا نبودن من برا تو مهم نبوده. پرتره ت رو هم دیدی. خودشم چن بار، پس الان ذخیرشم کردی... تموم آرشیو مطالب رو سرم میچرخه، دوباره نیگا میکنم، میگم وای چی ها نوشته بودم که تو همشو خوندی. حس های عجیب و غریبی دارم، نمیدونم چرا از تیرماه 94 تا اسفند94 حالم به هم میخوره از نوشته هام. من اینجا ساعت ها وقت گذاشتم برای تو تولد میگرفتم، سال پیش تو با یکی دست تو دست جشن گرفتی و بعد دوباره برکه میومدی. وای روز مهندس... اه ... وای بر من... نمیگم به احترام اینهمه عشق من، نمیگم به احترام اونهمه حرفای تو، کاش به احترام اینکه منم یه آدمم، نمیگم زنگ میزدی، نمیگم اس میدادی، مثل همیشه که میومدی تو برکه، کاش مینوشتی: من سعیدم. میرم دنبال زندگی و عشق و حالم. فرناز برو از اینجا، برو گمشو، حیف اون چشمات نیس لااقل به پای کسی بریز که قدرتت رو بدونه. کاش اینقد ارزش داشتم سال پیش... تو خوشحالی منو نمیخواستی؟؟؟ وقتهام برات ارزش نداشت؟ هیچ فک کردی ممکن بود از اسفند سال پیش عشقت الان تو خونه ت باشه و منِ ساده دل هنوز اینجا از عشق دو نفره مون بنویسم. چقد حس بدی و تنفری از خودم دارم. چی میشد سعید؟ نمیگم برمیگشتی، چی میشد همون روزی که رفتی سراغ یکی دیگه، دوستت میگفت تیرماه، آره؟... میومدی اینجا مینوشتی: فرناز من سعیدم به خودت بیا؛ از کدوم عشق مقدس حرف میزنی؟ برو، برو از اینجا، برو گمشو. دستهای من تو دستهای عشقمه. تو هم اینجا نمون. چرا میومدی برکه؟ تو چجور تحمل میکردی؟ اذیت نمیشدی؟ در نظر تو، من تبدیل شده بودم به یه دختر عاشق در انتظار و تو هم خسته از عاشقونه های من. اه چجور خودم رو ببخشم، من اینو نمیخواستم. وای بر من با خودم چیکار کردم...  برگرد به تیر 94،کاش وقت تصمیم گیریت، با یه نظر تو برکه، منم نجات میدادی از این برکه سرد. من بی خبر از همه جا بودم، تو که باخبر بودی، کاش ارزش داشتم حتی به اندازه ی همین دوستت سنا... میگفت همش بهش میگی منتظر عشقش نمونه، اگه دوسش داشت نمیرفت. کاش احساس من، وقتم برات ارزشی  داشت، تیر سال پیش همین حرفا رو تو برکه به منم میگفتی.
چه روز و شبهایی که فقط به خاطر یه دلشوره، به خاطر یه خواب،... که خدایا سعید ناراحت نباشه، هیچ غلطی نمیتونستم بکنم و تو شاهد همه ی اونا بودی. من اگه تا حالا برا این عشق جنگیدم فک میکردم یه خواستن دو طرفه هس تا ابد. یه نیرویی داره که تا آخر عمره ولی متاسفانه بازم اشتباه فک میکردم. از چیزی که بدم میومد، سرم اومد خواستن یه طرفه... دوستت طعنه میزد که گفتی تو فقط یکی رو برا ازدواج دوس داشتی که خواستگاریش رفتی، متاسفانه شب خواستگاری بی احترامی دیدی و به هم زدی. پس تو منو برا چی میخواستی؟ حرفات هنوزم هستن مگه تو نبودی که میگفتی... همش یادت رفته؟ آره قول ازدواج نداده بودی چون تا اونجایی که به من میگفتی دو دل مشکلمون بودی. یه عالمه حرف گفته بودی که به اونجا ختم میشد و من ساده لوح همشونو نگه داشتم... باشه فهمیدیم. سنا میگفت خیلی ناراحتی وقتت رو پای یه آدمی گذاشتی که به خواستگاریش رفتی، اما قدرتو رو ندونست، سعید نمیگفتی فرناز یه آدم ساده دله که چن سالش رو به خاطر همون حرفا هدر میده؟ فرناز درگیر یه خواستن یه طرفه شده و باور نداره، میتونستی همون تیرماه فقط با یه نظر تو برکه، منو از خواب بیدار کنی. فک میکردم لااقل تو یکی درکم کردی. ولی الان میبینم اشتباه فکر کردم. تو که جرات فراموش کردن داشتی، تو که یکی رو داشتی، چرا برکه میومدی؟ باور اینکه تو خوشحالی منو نمیخواستی غیر ممکن بود، اما تموم باورهام گیج شدن بین حرف قلب یا حرف منطق... هیچ میدونی اینبار منطق کاملا علیه تو هس؟؟؟ اما دیگه هیچی مهم نیس.
انگار کار از کار گذشت و فهمیدی سفره ی دلت رو پیش کی باز کردی. هر چی میگفتم نمیخوام بشنوم، زخمی پیدا کرده بود برا نمک پاشیدن... چرا باید به یه آدم شکست خورده طعنه بزنه؟ به من چه از عشق تو، به من چه از عکساش، به من چه عشقت 10 سال ازت کوچیکتره بوده، به من چه از دلتنگیات برا عشقت، به من چه از هدیه هات، به من چه از جدایی تون، به من چه از دعوا سر اینکه بابای کدومتون پولدارتره... از چیزایی که بدم میومد، سرم اومد. وای فرناز با خودت چیکار کردی؟ وای... بهش میگفتم خواهش میکنم بس کن، حالم بده، با این چشم های پف کرده و قرمز نمیتونم از کافی شاپ بیرون برم، بده پیش همه، گوشش بدهکار نبود.
خسته م خیلی خسته... خسته م از آدم ها...
الان بعد یه سال میتونم خواب مامانمو در مورد سجاده ت تعبیر کنم، نوشته بودم اونو نشونه ی عشق زمینی و الهی مون میدونستم، الان فهمیدم سال پیش تو خواب، چرا سجاده رو ازم میخواستی چون پای یکی دیگه وسط بود. یادته میگفتم دنیا کوچیکه، میگفتی یعنی چجوری کوچیکه؟ یعنی همین... فک کن تو تبریز به این بزرگی... تو شبی از شبها تصادفی به دختری دایرکت میزنی و بعد از چن ماه عشقت به همون دختر پیام میده و همون دختر از قضای روزگار جلوی راه من سبز میشه، روزی که اصلا قرار نبود برم آموزشگاه. خودش تو کتابش گفته هیچ برگی بی دلیل نمیفته. خواستنت رو خدا خواست و قلبم به فرمانش اطاعت کرد و الان میبینم&nbsp; همه ی پازل های خدا سر جاش نشست تا به من بگه فرناز کجا وایستادی؟ معجزه هس برای یه ساده دل... نشونه ی خداس. حالا فهمیدی دنیا تا این حد کوچیکه.
پنج شنبه 8 بهمن: کلاس نقاشیمو تعطیل کردن، اما تو آرشیو هم هس نوشتم دلم رفتن میخواست، واسه یه کتاب پا شدم  رفتم و دیدنت تو دایرکت یه دختری(که همون سنا میشد) متوجه م شد و سوال پیچم  کرد. یه جوری شده بودم. از شانسم استاد اومد پا شدم رفتم. گفت دوست مجازیت هس. یاد قولی که به من داده بودی افتادم، از دستت ناراحت بودم اومدم تو برکه نوشتم باهات قهرم.
شنبه 23 بهمن: شوک وارد شد، لابلای برکه تکونی فهمیدم برکه میای.
چهارشنبه  27 بهمن: دیگه تصمیم گرفتم، رفتم سراغ اون دختر تا بلکه بفهمم آیا واقعا  تو خوشحالی منو نمیخواستی؟ و من این همه سال کجام؟
فهمیدم دیگه نیازی به غریبه بودن نیس و یا نقطه چین اسم تو... نامه م طولانی شد، دیگه سکوت میکنم برا همیشه، بالاخره از دستم راحت شدی، درسته تو سال پیش با گرفتن دست دیگری، خلاص شده بودی از من، اما یه واقعیت هس برکه میومدی. میدونی سعید، اونی که رفتن بلد نیس؛ کی تصمیم میگیره و میره؟ وقتی بدونه خواستنش یه طرفه هس... وقتی بدونه بودن و نبودنش مهم نیس، وقتی بدونه تفاوتش حس نشه و جاش با هر آدمی پر بشه، ندای قلبم میگه: دیگه جای موندن نیس... دیگه برا همیشه سکوت میکنم...]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>.</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1325</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1325</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: سلام سعید، 
1: امشب درکم کن و لطفا از حرفام ناراحت نشو. حرفامو از دید فرنازی ببین که تا حالا این رابطه رو تموم شده نمیدونست و فک میکرد تا آخر عمر با عشق الهی عجین شده و تو نه به خاطر من، بلکه واسه اون حس و نیروی خاص بینمون برمیگردی و لطفا از دیدِ سعیدی که رابطه رو تموم شده میدونه، به اتفاقات نیگا نکن. 
2: سعید تو طرفدار منطق بودی، نه؟ وقت رفتنت حرف منطق رو گوش دادی و من حرف قلبم رو. الان تو بگو  مثل همیشه حرفِ قلبم رو گوش کنم؟ یا منطقم رو؟ قلبم میگه سعید این حرفا رو نمیزنه، ولی منطق دو دله، میگه شایدم انجام داده و گفته. تو دلت میخواد این بار کدومو گوش کنم؟

میدونی نوشتن رو دوست دارم، وقتی داغون بشم فرار میکنم سمت نوشتن، سمت هنر، یا خط خطی یا موسیقی... وقتی چن سال پیش تو گوشم واژه های رفتن رو میخوندی، شبی از شب ها برکه رو ساختم، چون میدونستم برا زنده نگه داشتن این عشق باید پناهی داشته باشم مثل نوشتن... امشب فرقی نمیکنه ادبی، محاوره ای، هر طوری از دلم بربیاد مینویسم، بلکه به دادم رسیدن. حس گم شدن دارم، خیلی وقته گم شده بودم؟ یا میخوام گم بشم؟ هم گم شده بودم، هم میخوام گم بشم اما نه بین همهمه ی آدما، نه... میخوام از آدما فرار کنم. خسته م... سوال های بی جواب که میخوام رو هوا معلق بمونن... سعید به دلت نگیر اگه امشب واژه هام علیه تو باشن. در واقع واژه هام علیه خودمه چون وسعت باورم و وسعت دوست داشتنم تا حد بی نهایت رسیده بود ، الان اون وسعت ها زیر سوال رفته و من به همون اندازه بی نهایت آشفته ام. فک کن تو بالای کوه ی و من پایین کوه، میگی یعنی چجوری؟ من هنوز همون فرناز چن سال پیشم، از عشق دو نفره مقدس، پاک و صاف و ساده مون دفاع میکنم که یه نیروی خاص و ماورایی نگهدارشه و هیچ بنی آدمی نمیتونه اونو از بین ببره و هنوز زنده س. اما تو بالای کوه ی، تموم شدن این رابطه رو داد میزنی، عشق دیگری جایگزینش میکنی راستی تنها دلیلت سنش بود؟ چون دوستت با کنایه میگفت: عشقت بچه بوده، 17، 18 سالش بوده و تو عقیده داری اگه دختر زیاد بمونه خراب میشه. شرمنده آقا سعید من نمیدونستم معیارت اینه. وای چقد واژه ها تحقیرم میکنن، واژه های وفاداریم خیانت دیده، واژه هام آشفته شدن... گفتم دروغه سعید اینجوری نمیگه. تو بگو حرفِ قلبم رو گوش کنم؟ یا منطقم رو؟  همیشه از خواستن یه طرفه متنفر بودم، تو توهم و رویای یه نفر زیستن که اون اصلا بهت اهمیت نده، بودن یا نبودنت براش فرقی نکنه. میگن از چیزی که بدت میاد، سرت میاد... چه زجرآوره بعد اینهمه سال بفهمی تو کدوم دایره دور خودت میگشتی. من هنوز تو همون اول کوچه ی دوست داشتنم و قانون &quot;تو نباشی یکی دیگه&quot; برام خیانت بزرگی محسوب میشه، نگاه کردن به چشمای یکی دیگه به جز تو خط قرمزمه؛ اما تو از این قانون پیروی کردی. فک کنم اینجا درکم کنی چون شنیدم عشقت گفته: تو نباشی یکی دیگه. وقتی این جمله رو شنیدم خیلی گریه کردم، دوستت گفت: دیوونه ای؟ تو چرا اینقد ناراحت شدی؟ گفتم: سعید رو این چیزا حساس بود خیلی داغون میشه. اما الان دیگه فهمیدم اینکه تو رو خیلی خوب بلد باشم&nbsp; و باور کنم، هیچ اهمیتی نداشته...  
ادامه در حال نوشتن...
]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>...............</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1324</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1324</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: و اما نامه ی من به تو، &nbsp;آقا سعید...&nbsp;
]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>ندای قلب یا منطق حسابگر و شکاک؟</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/ندای-قلب-یا-منطق-حسابگر-و-شکاک</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/ندای-قلب-یا-منطق-حسابگر-و-شکاک</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: سلام سعید،  بی خبری زجرکش ترین حس میتونه باشه، الان چن ساله با تموم وجودم حسش کردم برا همین خوشم نمیاد تو بی خبر بمونی.&nbsp;میدونم&nbsp;الان از ناراحتی من خیلی ناراحتی و هم از اینکه پیش من آدم بدی به نظر بیای... من کی ام که؟ مهم نیس؛ ان شاالله پیش خدا شاه باشی و جام زرینت همیشه بدرخشه. چن&nbsp;روزه تو این دنیا نیستم، برا این نمیتونستم بنویسم. میدونی من با حرفای یه نفر، که شاید بعضیاش دروغ باشه، تصمیم نمیگیرم اما قبل از ملاقات باهاش، اتفاق شنبه و یه سری واقعیت ها هس. همه چی رو خواهم گفت، &nbsp;شاید طولانی ترین نامه ام به تو... فقط به من فرصت بده تا بتونم سکوتم رو بشکنم ...&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>برمیگردم...</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/برمیگردم-1</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/برمیگردم-1</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;فرناز: از شنبه پیش خواب ندارم... قلبم درد میکنه، &nbsp;مامان میگفت حتما سرما خوردی. چهارشنبه همه چی به اوجش رسید، اشتهای غذا هم ندارم، میگن چه مرگته؟ چی بگم؟ &nbsp;بگم یه دختری اومده میگه اونی که سنگش رو به سینه م میزدم اصلا منو نمیخواسته؟ سعید تقصیر از باور کودکانه منه. مامان&nbsp;دلش طاقت نیاورد باید میرفتیم دکتر. مامان میگفت باید نوار قلب بگیری، کاش نوار قلب میتونست حس آدما رو هم نشون بده. &nbsp;دکتر گفت: نوار قلب برا چی؟ از چیزی ناراحتی، استرس داری، برا همونه، &nbsp;چیز خاصی نیس، &nbsp;آره حق با همه س، &nbsp;چیز خاصی نیس دارم خفه میشم.&nbsp;پست اول برکه رو حذف کردم چون رمزم اسم سعید بود. بخش نظر دادن رو حذف کردم چون خسته م از آدما... یه موضوع مهمی هس میام و مینویسم...&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>//////////////</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1321</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1321</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: سعید درسته خواستنم یه طرفه بوده، دنیام سرم ریخته، داغون بودنم رو هم میدونی و چیزهایی فهمیدم که برام قابل هضم نیستن، اما لطفا ناراحت نباش، تحمل ناراحتی تو رو ندارم...&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>//////////////</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1320</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1320</guid>

<description><![CDATA[
فرناز: سعید درسته عشقم یه طرفه بوده، داغون بودنم رو هم میدونی، لطفا ناراحت نباش، تحمل ناراحتی تو رو ندارم...&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>فکر دریا...</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/فکر-دریا</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/فکر-دریا</guid>

<description><![CDATA[
درد من حصار برکه نیست...
  درد من، 
زیستن با ماهیانی ست که   فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است  (صمد بهرنگی) 

غریبه: شنبه گفتم یه موضوعی رو فهمیدم، این چن روز انگار برام چن سال بود، حتما خواهم نوشت موضوع چیه؟ اما قبلش باید بفهمم تو این سالها کجا وایستادم؟ دیگه تصمیمو گرفتم، موضوع مرگ و زندگیه برام. دستم به جایی نمیرسه، فقط یکی هس که فک میکنم جواب سوالمو بدونه. نمیشناسمش چجور آدمیه، برا همین یه جور ترسی دارم نمیدونم امروز چه اتفاقی میوفته... اما باز خودمو میسپرم به خدا... میام حتما مینویسم... 
]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>//////////////////////////////////////////////////////////////////</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1318</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1318</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;غریبه: داغونم... امروز در مورد ....م چیزی فهمیدم دنیا رو سرم خراب شد&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>////////////////////////////////</title>
<link>https://mylake.loxblog.com/post-1317</link>
<guid>https://mylake.loxblog.com/post-1317</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;غریبه: داغونم... امروز در مورد ....م چیزی فهمیدم دنیا رو سرم خراب شد...&nbsp;]]></description>

<pubDate>Thu, 25 Jun 2026 23:49:30 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

